نِوشَهيريّات، نقايضِ جديد (95)؛ «ای بیخبران!»
[نشرِ دوباره؛ با ويرايش]
(XCV)
«ای بیخبران!»
جمعی، به هوایِ کُس، گرفتارِ جنون
خرزه، سرِ خيس، هِشته از پنجه برون
کای بیخبران ز احسن و صدرِ فنون!
حضرتِ حکيم سر سنت ميتيلاتوسِ قدّيسِ کبيرِ بزرگِ اعظم (جلّ جلاله)
جمعه، 9 دیماه 1390، 30 دسامبر 2011
ويرايش: 27 ارديبهشت 1396
::::
پابرگ:
[1] «مُتِلَهلِه» (با مصدريّتِ «تَلَهلُهْ») اسمِ فاعلِ برساختهیِ کُسِخری، مستخرج از «لَهلَه» پارسی.
در کتابِ مستطابِ «وغوغ ساهاب» آمدهاست (اگر حافظهیِ پيرمردِ درونام، درست ياری کرده باشد و، در نقل، غلط نکرده باشم):
و جماعة الجّوانان علی رئوسهم کلاهتی
يتلهلهون فیالدّنبال نسائتی
و به چشمِ خود ديدم که مردی کوتاهتی
چنين يقول به زنی درازتی:
الا يا ايّها الخرمن نازتی،
جگرکی مِن ستمک قد کبابتی
ولله اعلم بالصّوابتی!
پس، میتوان عجالةً اخوانالهدايةوالفرزاد را مخترعانِ اين مصدرِ شريفه، يعنی «تَلَهلُه» برشمرد، و به روانِ نداشتهشان، درود درود درود پِرِستان کَرت!!
[2] در نشرِ نخست: قومی به تَلَهلُهاند، ...
