شمارهی LXXVIII را حقيقةً میترسيم انتشار دهيم...
اگرچه، شايد داديم؛ پس جایاش را عجالةً خالی میگذاريم!!
امّا، بهگمانمان، پابرگ-نسخهفتلها را بشود آورد:
شاعرِ معاشر، فاسقِ فاجر، ملعونِ دوسه عالم: حضرتِ حکيم سر سنت ميتيلاتوسِ قدّيسِ کبيرِ بزرگِ اعظم، که اينک يکسال و اندیست به بلایِ قوزبالاقوزِ پناهندگیِ ناسازمانِ بیمللِ غيرِ متّحد، به نِوشهير اندر، گرفتار آمده است، گهگاه که سری به خيابان میزند تا سرِ خودکاری به دفترِ پليس درسپوزد، ايضاً، اينجا و آنجا، به هوسِ دل، چشمِ سر، به چَرا همیبَرَد...
و درين باب، به اسلوبِ دوستِ قديم خود، زندهياد فرّخی سيستانی، تأسّی جسته، و اين مطلع را، حينِ رفتن به پليس، ايدون احسنت فرموده است:
دوچيز، دل بَرَد اينجا، به نِوشهير، از من
يکی تُرُبچهیِ تُرک و، يکی هلویِ وطن!
اون بزرگوار
نوشهير؛ پنجشنبه، 8 دیماه 1390، 29 دسامبر 2011
(در راهِ رفتن به پليس!)
(1)
چُل گفت به کُس، که داشت خواهم پاسات
تو چشمهیِ خضری و، منام الياسات!
کُس گفت: سوار شو! منام خودروِ عشق
چُل، گشت سوار؛ ليک بر زاپاساش!!
(2)
گفتم به کُس: انديشهیِ من پاسِ تو باد!
تو چشمهیِ خضری؛ چُلام الياسِ تو باد!
ای خودروِ عشق! چون شوم بر تو سوار
جانِ چُلِ من، فدایِ زاپاسِ تو باد!!