نقيضه، برایِ غزلِ حافظ

(نه هرکه چهره برافروخت، دلبری داند)

نه هرکه فحشِ نبی داد، کافری داند
نه هرکه خرزه کلان کرد، نرْخری داند
هزار خرزه‌یِ از خر بَتَر ببايد خورد
نه هرکه کونیِ دهر است، «رهبری» داند!
غلامِ خرزه‌یِ آن‌ام که چون دريد به‌زور
به سيم و زر، فن و طرزِ رفوگری داند
تو خرزه شخ کن و، بر درزِ کون به‌سجده درآر (1)
که کونْ‌خدای رهِ خرزه‌پروری داند
به نوجوانیِ خود، دادِ کونِ خويش بده
که «کون» چو پير شود، دادگستری داند
چو پير گشته‌ای و، شرم می‌کنی از خلق
مده چُنان به‌عيان کون، که ديگری داند
ز مول‌خواهیِ خود می‌دهد نشان، زنکی
که گایِ شوهرِ بدبخت، سرسری داند
زنی که زيرِ کسان خفت و، قدرِ کير شناخت
رسد به مرتبه‌یِ «کُس»، چو دلبری داند!
به علمِ گای، کسی دست می‌تواند يافت
که در قيادتِ عُظمیٰ، نوآوری داند
فزون ز دانشِ خود، در فنونِ داد و ستد
مقامِ کير و کُس و کونِ مشتری داند!

عجب ز ميتی و حافظ مدار، نقضِ کسی
که عشق را –به‌مَثَل- "خاک‌برسری" داند!!

سِر سَنْت ميتيلاتوسِ طبسی
20 و 23 آبانِ 1389
Sir Saint Mitilatus of Tabas

?
::::پس‌انداز (سوّم مهرماه 1390)::::
(1) بدل ارجح از اصل (که متأسّفانه بی‌دليل کنار گذاشته شده بوده!!):

تو خرزه شخ کن و، بر قاچِ کون به سجده درآر